OPAL

Opal jest jednym z najdroższych kamieni półszlachetnych – mineraloid z grupy krzemianów uważany za amulet szczęścia, który jednocześnie symbolizuje wiarę i zaufanie. 

W opalu można dostrzec całe piękno natury – ogień, kolory tęczy oraz błysk wody. Biały opal charakteryzuje się jasnymi, białymi i perłowymi refleksami. Czarny opal – najcenniejszy, ma głęboką, czarną barwę i intensywne, kolorowe refleksy. Czerwony opal jest rzadki. Zielony opal jest szczególnie poszukiwany przez kolekcjonerów i jubilerów, którzy tworzą cudowne naszyjniki, bransoletki czy pierścionki. Opal szklany ma przezroczystą, szklaną strukturę i jasne, kolorowe refleksy.  

Przez długi czas uważano, że słowo opal pochodzi z sanskrytu – upala („cenny kamień”), dzisiaj jednak  dominuje opinia, że wywodzi się ono z greckiego opallios – „widzieć zmianę„ czy też „widzieć zmienność barw”.  W Indonezji opal szlachetny nosi miano kalimaya. Słowo to jest połączeniem jawajskiego kali (rzeka) i sanskryckiego – maya (iluzja) – „rzeka iluzji„. Zamieszkujący Amerykę Środkową Aztekowie nazywali go Quetzal-itzlipyollitli („kamień-rajski ptak„) lub Vitzitziltecpatl („kamień-koliber„). Z kolei w Australii bywa określany jako „kamień październikowy„.

Aborygeni wierzą, że opal powstał kiedy stwórca zszedł na Ziemię, a wszędzie tam, gdzie jego stopy dotknęły podłoża, kamienie ożyły i zaczęły pięknie lśnić.

Z kolei starożytni Grecy uważali, że opal jest uniwersalnym środkiem zwalczającym choroby oczu. Pliniusz Starszy w Historii Naturalnej pisał, że w opalach „można zobaczyć żywy ogień rubinu, wspaniałą purpurę ametystu, morską zieleń szmaragdu i wszystko to zjednoczone w niezwykłej mozaice światła”. Marek Antoniusz, który był wielkim miłośnikiem opali, pragnął odkupić piękny opal wart 20 000 sestercji od senatora Noniusza. Ten jednak nie wyraził  zgody na sprzedaż kamienia, za co Antoniusz skazał go na banicję.

W 1075 roku biskup Rennes w Normandii – Marbodus w swoim dziele „Lapidarium” nazwał opal Kamieniem Złodziei, twierdząc, że opal czyni posiadacza niewidzialnym nawet w świetle dziennym. 

Sławę opalowi przyniosła gotycka powieść Waltera Scotta z 1829 roku „Anne of Geierstein”. Bohaterka tego utworu posiadała odziedziczony po przodkach magiczny opal, z którym łączyła ją dziwna, złowroga więź. Mimo niepokojącej mistycznej aury, która otaczała opal w XIX wieku, kamień wciąż cieszył się popularnością. Z miłości do biżuterii opalowej znana była m.in. królowa Wiktoria.

Jednym z najsłynniejszych okazów opali jest klejnot „Spalenie Troi”, który Napoleon podarował swojej żonie, cesarzowej Józefinie. Jest to ponoć czarny opal o masie około 700 karatów, pochodzący z Hondurasu. Nikt nie wie jednak, jak dokładnie wygląda, gdyż nigdzie nie opublikowano jego zdjęć a w czasie II wojny światowej klejnot zaginął na dobre.

Wśród słynnych opali wymieniany jest również  „Virgin Rainbow” mierzący 63.3 mm długości i od 13.3 mm do 14.3 mm szerokości. Ukazuje on zmienne, w zależności od oświetlenia, błyski we wszystkich kolorach tęczy. Innym jest „Aurora Australis”, który uważany jest za najcenniejszy opal czarny, z uwagi na jego barwę  przede wszystkim wielkość. 

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych. Głównym producentem szlachetnych opali mlecznych i czarnych jest obecnie Australia, Nowa Południowa Walia oraz Australia Południowa. Drugim światowym producentem szlachetnych opali mlecznych i czarnych jest Brazylia, natomiast Meksyk jest światowym liderem w wydobyciu opali ognistych.