LABRADORYT

Labradoryt, nazywany też labradorem lub kamieniem zorzy polarnej. Jest to jeden z piękniejszych kamieni spotykanych w naturze, który w 1780 roku został opisany i nazwany przez geologów. Jego nazwa pochodzi od półwyspu Labrador położonego we wschodniej Kanadzie, bogatego w złoża tego minerału. 

Labradoryt występuje w białej, szarej i zielonej barwie, ale to gra opalizujących kolorów nadaje mu szczególnego charakteru. Labradoryt zachwyca metalicznymi odcieniami granatu, zieleni, żółci, a nawet ognistego pomarańczu. Liczne inkluzje (wrostki cyrkonu, magnetytu, ilmenitu, rutylu i hematytu), wywołują różne efekty świetlne, nadając kamieniom atrakcyjny wygląd i osobliwe zabarwienie. Niezwykłe refleksy  zależą od kąta padania światła.

Inuicka legenda, głosi, że labradoryt jest zaklętym w kamieniu ogniem zorzy polarnej, którą uwolnił dzielny wojownik uderzając włócznią w skałę. Uwolnił on jednak tylko fragment zorzy, część zaś tkwi zaklęta w skale i to właśnie jej labradoryt zawdzięcza swój niezwykły kolor i refleksy. Dla Inuitów labradoryt był kamieniem magicznym.

W XVIII wieku labradoryt był niezwykle popularnym kamieniem jubilerskim w Anglii i Francji. W tym okresie wykorzystywano go stosunkowo często do celów dekoracyjnych i rzeźbiarskich. Obecnie wykorzystywany jest powszechnie w jubilerstwie i zdobieniu jak również jest stosowany w przemyśle ceramicznym, do produkcji materiałów ogniotrwałych i w budownictwie jako kamień dekoracyjny i okładzinowy.

Labradoryt powstaje głównie w skałach  magmowych takich jak bazalt i gabon oraz skałach metamorficznych. Rośnie w masach krystalicznych, które mogą mieć rozmiary od mikroskopijnych do wyjątkowo dużych. Największe złoża labradorytu występują w Meksyku, Kanadzie, USA, Finlandii oraz na Madagaskarze. Najbardziej cenione okazy wydobywane są w Finlandii i Kanadzie – na półwyspie Labrador. Kamień ten można również znaleźć również w Australii, Kostaryce, Niemczech, Madagaskarze, Meksyku, Norwegii, Rosji i Stanach Zjednoczonych. W Polsce występuje w Woliborzu i Bożkowie na Dolnym Śląsku (w postaci ziarn charakteryzujących się błękitną migotliwością).